Zasady komunikacji bezpośredniej

Zasady komunikacji bezpośredniej:

-należy być cały czas w kontakcie wzrokowym i werbalnym,
-zwracać się z pytaniami wprost do osoby,
-oczekiwać i odczytywać mimikę, gesty, wokalizację,
-uszczegóławiać wypowiedź przez pytania zamknięte,
-nic nie może dziać się poza zasięgiem wzroku osoby,
-należy włączać do każdej rozmowy bez względu na temat,
-ustawiamy się zawsze przodem do akcji,
-należy pytać o zdanie, opinię i oczekiwać na nie odpowiedzi.

Najprostszą formą szybkiej komunikacji jest tak/nie gestem, mimiką, dźwiękiem, siłą mięśni czy oczami.
Pamiętaj myśl szybko, podążaj za myślą osoby, przewiduj możliwe odpowiedzi, ale oczekuj każdej/są tematy i potrzeby, których nie przewidzisz.
Ułatwiaj udzielanie odpowiedzi - dopowiadaj werbalnie, koryguj ruch. Bądź zawsze pół kroku do przodu.
Pamiętaj, że mogą wystąpić reakcje odruchowe związane z problemem przetwarzania sensorycznego i organizacji wewnętrznej i zewnętrznej związanej z niepełnosprawnością ruchową.
Nie interpretuj zachowań odruchowych (przestrachy - reakcje ruchowe ciała jako reakcja na napięcie związane z przetwarzaniem emocjonalnym lub i myślowym, również jako reakcja na problem przetwarzania wzrokowego, słuchowego, dotykowego) jako odpowiedź na pytanie. Przerwij reakcję odruchową, ponów pytanie i oczekuj odpowiedzi.
Pamiętaj, osoba która nie mówi to Niemy, ale Rozumny i Emocjonalny członek interakcji.
Zadaj sobie pytanie: Co byś potrzebował, gdyby związano ci ręce i nogi oraz zatkano usta? Wytrwaj w tym stanie 12 godzin, a doświadczysz wszystkiego czego Ci potrzeba do funkcjonowania.

Czwartek z plusem

Złote myśli TG

Rozwój sensoryczny – wewnętrzny, zewnętrzny dodany

Wewnętrzny rozwój odruchowo - sensoryczny uzależniony jest od tempa zmian rozwojowych, uwarunkowań biochemicznych i indywidualnego dziedziczenia genetycznego oraz biochemii metabolizmu odżywiania.
Uwarunkowania zewnętrzne to potencjał intelektualny, geny, uzdolnienia, cechy charakteru, rozwój osobowości, wychowanie, status społeczny jak i relacje rodzinne.
Wiedza, doświadczenie, potrzeby emocjonalne, potrzeby egzystencjalne tworzą podstawę mechanizmów zachowania i komunikacji, radzenia sobie w trudnych sytuacjach – kompensacji, tworzenia sytuacji trudnych, wygodnych i bezpiecznych, zabezpieczenie potrzeb emocjonalnych, spełnianie zachcianek, czyli radzenia sobie – kształtowania pressingu, wywierania wpływu na dorosłych.
Im większe ustępstwa ze strony dorosłych i mniejsze egzekwowanie zasad i norm tym silniejszy pressing i eskalacja zachowań ponadnormatywnych.
Odruchowe, impulsywne i intuicyjne działania, nieobjęte wolą i świadomością celu dają wraz z mechanizmami świadomościowymi mieszankę wybuchową. Wtedy takie dziecko, które krzyczy, gryzie, kopie, bo czegoś nie chce lub chce, a jednocześnie przybiera rolę ofiary (w oczach rodziców) znajduje pobłażanie, a następstwem takich negocjacji jest “przekupstwo nagrodzone”. W szkole zaś jest postrzegane jako niebezpieczne i wymagające, a także jako agresor, który potrzebuje specjalnych środków uwagi.
Niestety dzieci, które prezentują taki właśnie obraz rozwojowy jest coraz więcej.
Dysfunkcje w czasie przetwarzania sensorycznego skorelowane jest z nieadekwatnymi (do sytuacji i dziecka) praktykami wychowania np. : brakiem stawiania granic i wymagań owocującym zachowaniem ponadnormatywnym u dzieci i młodzieży. Należy w tym miejscu podkreślić, iż zachowania te stawiają intuicyjne działanie na otoczenie. Zastają sytuację (płaszczyznę bezpieczeństwa), a nie celowe zachowanie, nakierowane na wyrządzaniu innym krzywdy czy upokarzaniu.
Coraz częściej młodzi rodzice chowają swoje pociechy w chaosie wychowawczym : dając im jeść i pić, kupują zabawki i rzeczy materialne tak by zaspokoić ich potrzebę posiadania. Przekupują swoje dzieci, nagradzają za wszystko i nie wyciągają konsekwencji. Oddając swoje pociechy do placówek edukacyjnych licząc na to, że dziecko zostanie wychowane.

Czwartek z plusem

Myśli TG

Stres i negatywne emocje to główne przyczyny braku sukcesu w szkole. Przyczyną tego jest obniżenie się koncentracji uwagi, dziecko wpada w tzw. „czarną dziurę” i mimo tego, że uczyło się materiału, mimo że potrafi wykonać zadanie (ma umiejętności i potrzebną wiedzę) to nie może wykonać zadania, jest sparaliżowany, mięśnie są sztywne, krtań ściśnięta, a myśli kreatywnie szukają drogi ucieczki. Trzeba, więc wykonać takie ćwiczenia sensomotoryczne, które dotkną CUN, odprężą mięśnie, skoordynują systemy zmysłowe, czyli obniżą poziom stresu i negatywne jego oddziaływanie, ale jednocześnie dziecko zachowa zdolność koncentracji uwagi, kojarzenia i dostęp do posiadanych informacji.
Stres jest jednym z czynników istotnie ograniczających dziecku dostęp do własnego potencjału intelektualnego.
Pamiętajmy o stylach ucznia, nasz ''milusiński'' wzrokowiec musi patrzeć na rysunki czy wykresy. Mapy myślowe w znacznym stopniu ułatwiają jemu usystematyzować wiedzę i pozwolą kompleksowo zapamiętać najważniejsze elementy.
Słuchowiec kiedy uczy się samodzielnie powinien czytać półgłosem, sam do siebie mówić, opowiadać na głos oraz śpiewać o ile jest to możliwe.
Kinestetyk powinien samodzielnie wyrysować mapy, wykresy oraz mówić co na nich się znajduje. Mowa i rysowanie to odnośnik aktywności ruchowych.
Skojarzenia i procesy kojarzeniowe najpierw opierają się o konkretne wyobrażenia. Po odpowiednim treningu skojarzenia przybierają formy abstrakcyjne, schematyczne. Od długich form do coraz krótszych. Mózg po takim treningu potrafi zapamiętać bardzo schematyczne obrazy i słowa.
Wszystko polega na treningu, czyli wielu ćwiczeniach, stworzeniu odpowiedniego środowiska, a więc ograniczaniu poziomu stresu i zachowaniu zdolności koncentracji uwagi i kojarzenia.
Zaangażowaniu własnego stylu uczenia w sposób świadomy.
Sukcesy w treningu sprzyjają motywacji dziecka do podejmowania zadania w długim czasie. Atrakcyjny i ciekawy materiał sprzyja również utrzymaniu uwagi i motywacji dziecka, a powtarzalność i znajomość pewnych procedur tworzy w jego środowisku poczucie bezpieczeństwa podczas wykonywanych działań.

Myśli TG

,,Czwartek z plusem''
„Myśli TG”

Wolność prawdziwa oznacza rozpoznanie własnych granic i nie wychodzenie poza nie, ponieważ grozi to niebezpieczeństwem. Wolność to rozumienie podstawowych wartości (dobro, zło w kategoriach moralnych relacjach) oraz mądrość w podejmowaniu decyzji w granicach bezpieczeństwa.
Wolność bez granic to anarchia, która nie prowadzi do niczego. Jeśli dziecko nie ma granic, wolno mu wszystko. Tak naprawdę nie czuje się ani szczęśliwe, ani bezpieczne i wciąż poszukuje granic postępowania i zabawy. Niestety, w takim wypadku pojawia się zachowanie aspołeczne, aroganckie, agresywne i nieakceptowane społecznie, poza ogólnie przyjętymi normami społecznymi. Wolność emocjonalna również ulega tzw. przesunięciu. Dziecko działa spontanicznie, ponieważ nie ma zdolności decyzyjnych w obliczu doświadczeń.Dziecko wychowuje się i myśli w ramach granic, które ustala dorosły. Jeśli nie ma wyznaczonych granic to nie ma bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo to wolność. Bez granic nie ma wolności. Dziecko bez wyznaczonych granic żyje w ciągłym roztargnieniu i chaosie, więc nie może adekwatnie podejmować swoich małych decyzji w sposób zgodny z przyjętymi normami zachowań i bezpieczeństwa fizycznego. Nie może myśleć w sytuacjach zagrożenia. Zagrożenie i strach wywołuje różne reakcje somatyczne, histeryczne i ucieczkowe z różnym „obrazem klinicznym”. Dziecko jest zagubione. Wciąż w sytuacjach zagrożenia poszukuje granic, zasad, reguł i konsekwencji, uporządkowania, systematyki, czego dorosły nie daje w poczuciu źle pojmowanego wychowania bezstresowego.
Bezstresowe wychowanie i wolność dziecka jest ściśle związana z granicami, które dziecku wyznaczamy na miarę jego wieku, potrzeb fizycznych i emocjonalnych oraz rozwoju intelektualnego. Tylko dziecko bezpieczne ma poczucie, wyboru i w pełni uczy się wykorzystywać możliwości sensomotoryczne do procesu poznawania świata oraz możliwości intelektualnych do odbierania, kojarzenia, interpretowania oraz wykorzystywania informacji poznawczych.

WOLNOŚĆ = GRANICA = BEZPIECZEŃSTWO = ROZWÓJ

Bezstresowe wychowanie nie polega na tym, aby dziecko za wszystko głaskać i odizolować od przeszkód. Ważne, aby STRES destrukcyjny przerodzić w bezpieczeństwo oraz aby stres konstrukcyjny pozwolił dziecku myśleć kiedy pojawia się problem.

Tajemnica harmonijnego rozwoju człowieka

''Czwartek z plusem''

TAJEMNICA HARMONIJNEGO ROZWOJU CZŁOWIEKA

W czym tkwi tajemnica harmonijnego rozwoju człowieka? Jakie umiejętności w pierwszej kolejności dziecko musi posiąść by uzyskać podstawy do podjęcia nauki w systemie szkolnym?
Po pierwsze musi poznać, poczuć i mieć świadomość własnego ciała. Dziecko jeśli zdobywa świadomość ciała, czuje swoje ciało w przestrzeni może świadomie kierować swoimi ruchami. Czuje siebie w przestrzeni, więc identyfikuje swój ruch ze swoją osobą. Ma wówczas możliwość świadomego zapanowania nad wykonywanymi czynnościami, zdobywa więc umiejętność zaplanowania ruchu i jego kontroli. Identyfikując swoje myśli z czynami rozwija swoją osobowość. Może to nastąpić tylko wtedy, kiedy dobrze czuje ciało, które jest w równowadze, więc wie gdzie znajduje się w przestrzeni i ta przestrzeń jest dla niego bezpiecznym środowiskiem. Jest to podstawa do zdobywania dalszych umiejętności.
Uczenie się, postrzeganie świata, poznawanie go odbywa się pod wpływem odbieranych informacji przez system sensoryczny i sensomotoryczny. Informacje ze świata zewnętrznego poprzez narządy zmysłów docierają do mózgu, dzięki czemu zdobywamy odpowiednią wiedzę. To zmysły decydują o sposobie w jaki odbieramy świat, jakie informacje zapamiętujemy i jaki obraz świata wykształci się w naszym umyśle. Dlatego też dziecko mające świadomość własnego ciała ma możliwość posiąść umiejętność prawidłowego odbioru oraz selekcji docieranych do niego bodźców. Umiejętność ta umożliwia dziecku uporządkowanie docierających do mózgu informacji zmysłowych (sensorycznych) płynących zarówno z otoczenia jak i z swojego organizmu, tak aby mogły być użyte do celowego działania. Współdziałanie to stwarza fundament prawidłowego czucia i przewodzenia bodźców czuciowych, stabilizację napięcia mięśniowego oraz równowagę. Jest to podstawą do uczenia się i nabywania umiejętności szkolnych.
Kiedy dziecko prawidłowo odbiera docierające do niego bodźce jest gotowe do prawidłowego przetwarzania słuchowego jak i wzrokowego. Przetwarzanie słuchowe umożliwia rozpoznawanie, różnicowanie, zapamiętywanie, analizowanie i syntetyzowanie dochodzących do nas dźwięków. Prawidłowe przetwarzanie słuchowe pełni niezwykle ważną funkcję w procesie nabywania umiejętności szkolnych, ponieważ jest podstawą do prawidłowej analizy i syntezy słuchowej, oraz pamięci słuchowej. Z kolei prawidłowe przetwarzanie wzrokowe umożliwia prawidłowe rozpoznawanie bodźców wzrokowych, a także do ich interpretowania przez odniesienie do poprzednich doświadczeń. Odpowiedni poziom rozwoju percepcji wzrokowej umożliwia dziecku naukę czytania, pisania, wykonywanie zadań arytmetycznych oraz rozwijanie innych umiejętności wymaganych od niego w trakcie nauki szkolnej.
Kiedy dziecko posiądzie w/w umiejętność ma możliwość ukształtować swoje normatywne zachowanie, oraz nauczyć się rozpoznawania swoich emocji jaki i panowania nad nimi. Każde dziecko musi znać emocje i wiedzieć jakie towarzyszą podejmowanym działaniom. Powinien umieć o swoich przeżyciach opowiadać. Jest to niezbędne dla równowagi emocjonalnej. Umiejętności te są bazą do kształtowania pozytywnego obrazu siebie, poczucia własnej wartości, oraz motywacji do podejmowania aktywności.
Powyższe umiejętności dziecko powinno posiąść w sposób naturalny. Jedna umiejętność rodzi się z poprzedniej. Każdy człowiek u progu swojego rozwoju w sposób naturalny pierw poznaje swoje ciało i ma jego świadomość. To pozwala mu poczuć swoje ciało w przestrzeni i dopiero wówczas ma możliwość prawidłowego odbioru docieranych do niego bodźców. Kiedy dziecko odbiera bodźce płynące z otoczenia posiądzie także umiejętność przetwarzania słuchowego jak i wzrokowego. Wszystko to doprowadzi młodego człowieka do normatywnego zachowania, ukształtowania się jego emocji oraz prawidłowego rozwoju osobowościowego.
W tym tkwi tajemnica naszego rozwoju. Wszystko następuje po sobie jak ogniwa nierozerwalnego łańcucha. Czasem jest jednak tak, że wyniku niezintegrowania się odruchów pierwotnych dziecko nie ma możliwość posiąść danej umiejętności. Co za tym idzie jedno z ogniw łańcucha rozwojowego nie funkcjonuje prawidłowo, więc dziecko nie posiądzie dalszych umiejętności i mimo, iż tkwi w nim potencjał intelektualny nie może go w pełni wykorzystać. Naszym zadaniem, terapeutów jest wspomóc dziecko w jego drodze rozwojowej i wydobyć z niego to co zostało zablokowane.

,,Czwartek z plusem''
Dla wszystkich tych którzy rozumieją,
i czekają na zrozumienie…

Wyobraź sobie świat w którym nic nie jest powtarzalne, nie istnieje przedmiot który zawsze wygląda tak samo, nie istnieje głos który da się jednoznacznie rozpoznać, nie istnieje też ruch który da się powtórzyć…
Wszystko jest przerażające i nie rozpoznawalne, mała mrówka raz jest drobna i chuda raz długa i wygięta, a jeszcze innym razem jest ogromna i pofalowana. Mówiąca mama raz słyszalna jest delikatnie, innym razem jej czułe słowa dają tak silne impulsy, że odbierasz je jakby wrzeszczała wściekle. Czasem dotyk sprawia ci niewiarygodną radość jest czuły i przyjemny, jednak to samo doznanie innym razem staje się szorstkie i sprawia ci ból.
W tym świecie nie masz możliwości zwierzyć się przyjacielowi ze swych doznań, nie możesz zapytać czy odczuwa podobnie, twoje ciało blokuje większość interakcji ze światem. Mimo,że oddychasz, widzisz, słyszysz, odczuwasz i mówisz to jesteś sam ze swoimi myślami i rozterkami.
Świat widzi tylko twoje niedoskonałe ciało, porażone mięśnie i nieskoordynowane ruchy oczu jesteś dla niego obcą istotą z którą kontakt wywołuje przerażenie. Mimo że bardzo chcesz żyć razem z nim i przekazać mu tak wiele nieodkrytych tajemnic, to on ucieka od Ciebie. Nie rozumie i rzadko stara się zrozumieć, patrzy swoim niepełnosprawnym umysłem na twoje ciało i stawia Ci diagnozę według swoich wizualnych reguł.
Uśmiechasz się, spoglądasz najgłębiej jak potrafisz i dalej kochasz ten dziwny niesprawiedliwy świat, czekając na przyjaciela który otworzy wrota twojego umysłu. I gdy taki oto mały człowiek staje przed Tobą i próbuje łupinka po łupince oderwać twą niedoskonałą cielesność od zdrowego umysłu świat zaczyna nabierać innych cieplejszych barw.
Jak cudownie jest współodczuwać… Razem płakać, wrzeszczeć, cierpieć, śmiać się i wariować… Jak cudownie jest słuchać, gdy ktoś chce opowiadać… Gdy w jego głosie zamiast niepewności i bezsensowności odczuwasz chęć przekazania wiedzy i pasji, gdy wiesz że ten ktoś chce wprowadzić cię w swój mały intymny świat… Jak to cudownie jest kiedy po wielu latach życia w klatce ktoś otwiera drzwi i pozwala Ci latać, dając możliwość wypowiedzenia się choćby małym słowem TAK lub NIE. Gdy widzi i chce dostrzegać w tobie nie odkrytą tajemnicę i okiełznać twój przerażający, mały zamknięty świat…

Z rozważań z Panią Dorotą Rudzińską-Friedel

Czwartek z plusem

,,Czwartek z plusem''

Czytanie integruje wszystkie zmysły
Czytamy, słuchamy, myślimy, pamiętamy, wyobrażamy sobie, odpowiadamy na pytania, opowiadamy o tym co usłyszymy.

Przechodząc przez etapy treningu czytania ważne, aby sam proces czytania był efektywny, przynosił radość oraz energię do dalszej pracy i nauki uczenia się. Nauka aktywizuje mózg.
Czytanie jest uświadomieniem znaczenia przez wyobraźnię i wzrok (ciche czytanie). To głos wewnętrzny pomaga uświadomić sobie treść, znaczenie wyrazów, które czytamy i ich związki przyczynowo-skutkowe. Głośne czytanie wyzwala tą samą funkcję przez analizator słuchowy.
Dlaczego też jedni trenują głośne czytanie, aby pobudzić słuch (równowaga, napięcie) i zintegrować go, a innym potrzebna jest integracja wzrokowa, przez skupienie się na obrazkach.
Jeśli komuś przeszkadza głośne czytanie jest wzrokowcem. Ciche czytanie przeszkadza słuchowcom.